Mensen die mij al een tijdje volgen weten dat ik gek ben van spiegels.
Deze spiegel - die niet zo heel groot is - kreeg ik van mijn moeder
omdat ze hem niet meer kwijt kon. Hij was goudkleurig en niet
echt een schoonheid. Nu vind ik het een plaatje.
Deze prachtige krulspiegel heb ik eerlijk gezegd afgetroggeld. Ik zei
tegen mijn moeder dat ik de gouden spiegel best wilde hebben maar
dat ik eigenlijk de spiegel boven aan de trap mooier vond. Ja, zei mijn
moeder, maar dan ga je hem weer wit verven. Ja dat klopt wel, anders
vind ik hem niet mooi. Hij was donkerbruin. Nou, zei mijn vader. Haal hem
maar van de muur. Achteraf gezien hadden ze hem niet eens kwijt gekund in
hun nieuwe huis omdat het zo bom vol is dat elk stukje muur benut is. En ik
vind hem prachtig zo aan de muur. Mijn kamer is nu in balans. Aan elke kant van
het schilderij hangt nu een prachtige spiegel en aan de andere muur hangen er
nog drie, maar allemaal net weer anders. Voorlopig zijn dit de laatste spiegels in
huis, maar....je weet maar nooit!
